Jak ubierają się Polacy

Panie Michale, jak ubierają się Polacy? To moje ulubione pytanie. Niewdzięczna rola tak zwanego eksperta modowego często do tego się sprowadza, by cierpliwie i bez końca wypowiadać się w tej kwestii.

Więc najchętniej odpowiedziałbym, że Polacy ubierają się w to, co popadnie. Albo – też zgodnie z prawdą – że jak im się żywnie podoba. Rozmówcom to jednak nie wystarcza. Jeśli pytanie zadane jest publicznie (a zadawane jest praktycznie za każdym razem, od kilku lat), wypada powiedzieć coś optymistycznego. Ba, jest to konieczne! Polak nie lubi, gdy mu się w mediach coś wytyka lub go poucza.

Mówię tedy, że co prawda niektórym mężczyznom trochę jeszcze mylą się okazje i na spacer po mieście, czy do pracy w biurze ubrani są jak na wspinaczkę górską, za to kobiety wyglądają wspaniale. Pierwsza część mojej wypowiedzi brana jest za żarcik, choć nim nie jest. Od drugiej zaś oczekiwane jest rozwinięcie myśli.

Różni panowie i panie w radiu i telewizji chcieliby po raz setny wysłuchać (play it again, Sam), że Polki są najpiękniejsze na świecie, słyną z elegancji i nawet za komuny radziły sobie z szyciem na tyle dobrze, że turyści z Zachodu nie mogli się nadziwić. Prawda jest trochę bardziej skomplikowana. Bo – owszem – Polki są ładne, ale śliczne są również Rosjanki i Ukrainki, a co druga miss world i tak pochodzi z Wenezueli. Za komuny, owszem, radziły sobie, ale czy kreacje z ufarbowanej pieluchy można nazwać modą? No i skąd w PRL-u turyści z Zachodu, nie licząc uczestników Światowego Festiwalu Młodzieży w Warszawie w 1955 roku i mormońskich braci Herreys ze Szwecji, którzy nawiedzali  Sopot?

No ale cóż, uwielbiamy wysłuchiwać komplementów na swój temat. Nie ma ich nawet specjalnej gradacji. Taką samą miarą weźmiemy uwagę szychy z Banku Światowego, że jesteśmy tygrysami kontynentu, jak i okrzyki podchmielonego kibica z Irlandii, że Polska jest super, piwo tanie i by tu został dłużej. W zasadzie całe Euro 2012 polskim mediom minęło na ulicznych sondach z wyżej wspomnianymi Irlandczykami, chwalącymi się dodatkowo, że znają słowa „pierogi” i „k…”. Tego drugiego telewizje już, oczywiście, nie emitowały.

Więc, drodzy państwo! Idzie ku lepszemu, zadajemy szyku i polskie ulice nie ustępują już Paryżowi! Tej formułki nauczyłem się po wystąpieniu w jednej z telewizji śniadaniowych. Widzom najpierw pokazano migawki z ulic Warszawy, a potem – niby dla kontrastu – z Bukaresztu. I poproszono mnie o komentarz. – W zasadzie to nie widzę żadnych różnic – stwierdziłem. Program błyskawicznie zakończono, a głęboko rozczarowany prezenter popatrzył na mnie z wyrzutem…

 

fot: Faszyn from Raszyn